من از خودم از رفتارهای گذشته ام متنفرم از کسی که با من

بازی کرد متنفرم و تا آخر عمر او را نخواهم بخشید و امیدوارم هیچ

وقت در آرامش نباشد خسته ام.او مرا شکست درست یک سال پیش با

او آشنا شدم.از زمستان ۱۳۸۶ متنفرم از خودم متنفرم که دیر اورا

شناختم.یک سال از عمرم را تلف کردم و حالا حسرت لحظه مرا راحت

نمی گذارد.آرزو می کنم هیچ وقت دیگر او را نبینم.هیچ کس مرا درک

نخواهد کرد شاید فکر کنید همه حرف هایم دروغ است اما...

نه حقیقت است.

من اورا دوست ندارم نداشتم،وابستگی زیاد مرا به این فکر واداشت که

دوستش  دارم،حالا می فهمم ندارم دوستش ندارم.

او غزل زیبای عشق را در گوشم خواند من هم دستخوش احساساتم و

سمفونی صدایش

غزل عشق را با او زمزمه کردم.بر چشمان خود پرده عشق کاذب را

آویزان کردم.بر قلبم اسمش را با چاقوی عشق کندم ولی حالا با سنگ

نفرت قلب خود را میشکنم.غافل از اینکه،چینی شکسته شده را ساهاست

 بند نمزنند.با دستانی آکنده از نفرت تیر کمانی درست کردم ودر کمین

قلبش به انتظار نشسته ام تا او را بشکنم.

منتظر نظرات شما هستم.التماس می کنم که بدون نظر بیرون نروید.

یادگاری که در این گمبد دوار بماند.

                                                      (حافظ)

 بر همه چیز کشیده بودکه عشق از راه رسید و روح مرا

 رهایی بخشید.

                                                      (هلن کلر)

بروید هر چند راهش سخت و ناهموار باشد.

                                           (جبران خلیل جبران)

کوچک را فرو میکشد در حالیکه مشعل شعله ور را

                                                           افروخته تر می سازد.

                                                         (بوسی رابوتن)

                                         احساسی که انسان می تواند داشته باشد عشق است.

                                                                  (سوزاان پولیس شوتز)

که نامی خوش تر از اینت ندانم

وگر هر لحظه رنگی تازه گیری

به غیر از زهر شیرینت نخوانم.

                                                (فریدون مشیری)

نه تنها برای آنچه که هستی

بلکه برای آنچه که هستم

هنگامی که با توام.

                                                       (روی کرافت)

                                                                                   نظر نظر لطفا

                                                                 (دیپاک چوپرا)

به قناری کوچکی         

               دل باخته بود.

                                              (شاملو)

به قناری کوچکی         

               دل باخته بود.

                                              (شاملو)

اما هنگامی که آن را شناختم کلمات بروی لبانم

به نجوایی مبهم بدل شد و آهنگی که در سینه

داشم به سکوتی عمیق.

                                          (جبران خلیل جبران)

شب هجران و غم های فراق است؟

ولی چشمان بی تاب تو می گویند 

 بلای جان عاشق

                                اشتیاق است.

                                                          (فریدون مشیری)

                                                       عشق را می کشد.

خنیانگر غمگینی است

که اوازش را از دست داده است.

ای کاش عشق را

زبان سخن بود.

                                                                              نظر یادت نره گلم

                                             (شاملو)

میثاق بسه ایم و برای آن عشق است که رنج نداری

تلخی بی نوایی ودرد جدایی را تاب می آوریم.

                                                    (جبران خلیل جبران)

                                     بلکه دوست دارم بشنوم که دوستم دارند

                                                                                     ( جرج الیوت)

در دستان کودکی دیدم

که می خواست

با آبنبات کوچکش

آب شور دریا را شیرین کند

چرا که با مرگ رویاها

 زندگی چون پرنده ی بال شکسه ای است که یارای پروازش نیست...

از گذشته در گذر

تا هرآنچه را که می خواهی

در نهایت بنا نهی

                                  بدست آوری.

    من رازدار نگاه تر مهتابم

    در کدمین سکوت فریاد زنم در کدامین فریاد سکوت کنم

    من تشنه عشق و محبتم

    بر تازیانه باد نوشتم

                                       من عاشق عبورم اما مترسکم!

                چه در باجه بانک چه زیر رخت)

صدایت مثل رویا مثل ابریشم...

صدایت مثل معنای مبحت مثل گل...

                                          زیباست!

این شایه است که بیدارم

من در مقابل رویاهایم به تماشا نشسته ام.

شب تنهایی خوب

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند

شب سلیس است و یکدست و باز 

 شمعدانی ها

و صدا دار ترین شاخه فصل ماه را می شنوند

پلکان جلو ساختمان

در فانوس به دست و در اسراف نسیم

گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را

چشم تو زینت تاریکی نیست

پلکها را بتکان کفش به پا کن وبیا

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو 
 

و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند

پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت :ـ

بهترین چیز رسیدنم به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

                                                                  سهراب سپهری

                                              سهراب سپهری

ما چون دو دریچه رو به روی هم

آگاه زهر بگو مگوی هم

هر روز سلام وپرسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

عمر آینه بهشت اما...آه

بیش از شب و روز دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته است

زیرا یکی از دریچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد.

                                                             اخوان ثالث